AZAD QARADƏRƏLİ KƏDƏR QOXULU MİSRALAR - ESMİRA MƏHİQIZI: “HA DEYİRƏM, YAZMAYACAM KƏDƏRDƏN…”

 

                        AZAD QARADƏRƏLİ

 

            KƏDƏR QOXULU MİSRALAR - ESMİRA MƏHİQIZI:

              “HA DEYİRƏM, YAZMAYACAM KƏDƏRDƏN…”

 

           

 

            Şeirin, poeziyanın bu boz-bulanıq zamanda kök ata bilməsi, bitməsi, pöhrələməsi özü bir möcüzədir. “Şeir zamanı deyil, afət” müraciəti hər zamanda ötkün olduğu kimi, nə yazıqlar ki, bizim dövrdə daha üzdədir. Həəə, şeirin zamanı deyil. Şairin heç deyil!

            Hər şeyin tərəziyə qoyulduğu bu zəqqum saçan günlərdə şeir mehrabının qapılarında sülənənlər onu elə gözdən saldı ki… Şeiri şairqarışıq basıb-bürmələyib udanlar isə meydanı ələ keçirmədə…

            Şeirmi yada düşür, şair!

            Belə zamanda şeirin tək qaynağı var: kədər…

            Esmira Məhiqızı illərdir izlədiyim, oxuduğum, qidalandığım müəlliflərdəndir.

            Onun şeirləri kədərdən yoğrulub. Mayası da, unu da, hətta suyu da kədər dadır. Esmiranı fikirləşəndə yadıma o məşhur Esmiralda da düşür… O da kədərin qızı idi axı. Hüqonun kədərdən yonduğu Kvazimodalı Esmiralda…

            Bilməm, bu qərib səsləşmə hardan gəlib kəsdi sözümün önünü?!

            Mən Esmira Məhiqızının şeirindən danışacaqdım, gör haralara getdim…

 

yorğun düşüb ayaqlarım, haçandı..

qaça bilmir ta yolları, can-ciyər!

yüyürəndə, sevinərdi kənd yolu

onda axı, nə bilərdik qaçmasaq,

yüyürməsək… yol da bizdən inciyər.

yol da bizdən incidi də, incidi..

dərələr də, təpələr də küsdülər…

 

            İncimək, küsmək ki, var, insan oğlunun təbi-halıdır. Amma bir də var ictimai incimək, ümumi küsmək ki, bizim Esmira xanım qarışıq, hələ də ayaqda qala bilən  şeirimiz indi rişəsini ordan alır. Biz kədərin oğlu, incidilmişin qızı, bəxti yatmışın övladıyıq.

            Yağan yağış belə bildiyimiz yağış deyil ki. Bütün kişilərimiz boyda Atanın, bütün qadınlarımız boyda Ananın göz yaşlarıdır… Axıb, axıb sel olur, dəlixay küləklərə qarışır, selləmə şeirə dönür…

 

o yağışlar harda isə yağdılar,

o küləklər,

o dəlixay küləklər,

harda isə incik-incik əsdilər.

yorğun düşüb fikirlərim, hisslərim,

duyğularım şeir olur hüzünlü.

ha deyirəm yazmayacam kədərdən,

baxıram ki, sözlər gəlir buludlu,

sözlər özü vərəqlərə düzülür…

 

            Tanrının bir damcı yağışı belə qıymadığı bu quraq günlərdə, nə yaxşı ki,  sözümüz bulud-bulud göyərir, vərəq-vərəq çoxalır, imla-imla cücərir, inşa-inşa bitir…

            Gəl, belə şeirin qadasını alma görüm, necə almırsan?!

            O şeir ki, şairi tək süst olub, nəm çəkib, qəm çəkib… özü də buram-buram…

 

 

və beləcə şairliyim süst düşür,

və beləcə şeirliyim nəm çəkir.

nə işdisə,

heç özüm də bilmirəm,

elə məni buram-buram qəm çəkir.

yorğun düşüb yelaparan əllərim..

əsə-əsə vidalarda yellənir.

 

            Şair xanımın tək bir şeiri göyərtdi bu şitil sətirləri. Hələ kök atan, köməc bağlayan, amma kitab olub kitablara qarışmayan onca şeiri var ki, tənqidçisini, oxucusunu gözləyir. Əsil şeirin xridarı az olar. “Qollarımda neçə boş yer uyuyur” deyimini yozmağa ürək lazım! Əsil şeirin yazması da, yozması da axı ürək işidir! Ürəyinə sağlıq, şair!

 

qollarımda neçə boş yer uyuyur

gözlərimdə xatirələr lillənir

yığılmışam bir qədərin küncünə,

künc qədərdən,

qədər küncdən inciyər.

ömür elə cimciməymiş, cimcimə,

ömür elə o künc imiş can-ciyər!

 

            Küncün – söz mülkün var olsun, Esmira xanım! Sizi şair yapan kədərə alqış, qədərə əhsən! Bir də gözdən uzaq, könüldən iraq, kitab-dəftərdən aralı cimciməmiz var olsun! Selləməyə əlimiz çatmayanda cimciməmizə şükür!

 

                                                                                                          22.03.2026.