AZAD QARADƏRƏLİ YAXŞI ADAMLAR VƏ ONLARIN XOŞ AURASI (Jurnalist Şükür Şükürovun 95 illiyinə həsr olunur)
AZAD QARADƏRƏLİ
YAXŞI ADAMLAR VƏ ONLARIN XOŞ AURASI
Kitabda
dönə-dönə anılan adamlardan biri Zəngilanda “Kənd həyatı” qəzetində redaktor
müavini işləyərkən təmasda olduğum, məndə dərin izlər buraxmış Şükür
Şükürovdur. 2027-ci ildə bu nəcib və intiligent insanın anadan olmasının 95
illiyi olacaq. Bu yazı o münasibətlə qələmə alınıb.
Qələmim
təzə-təzə bərkiyirdi. Yəni hekayələrim və məqalələrim respublika mətbuatında
artıq rahat çap olunurdu.
Amma məni
yandıran o idi ki, rayonumuzda çıxan qəzet mənim yazılarımı çap etməkdən imtina
edirdi. Bu da məni əməlli-başlı püsdən-təvərədən çıxardırdı.
Belə bir vaxtda dostum Eldar Baxış şair Əhəd
Muxtarla bizə gəldilər.
Belə
qonaqlar mənim üçün əsl bayram idi. Bu ucqar rayonun ucqar kəndində dərdləşməyə,
yazını oxuyub fikir mübadiləsi etməyə bir kimsə yox idi. Bu iki şair dostla
yaxşıca yeyib-içdik, həm də zəhlələrini tökdüm. Gah hekayə oxudum, gah nə bilim
suallar verdim və həkaza. Səhəri isə rayon mərkəzinə getdik – tədbir varmış.
Tədbirdə
mən də oldum, nəydi, indi unutmuşam. Unutmadığım isə rayondakı yerli qəzetin
redaktor müavini Şükür müəllimlə görüşməyimiz
oldu. Eldar özünəməxsus sərt bir tərzdə “Ay Şükür müəllim, bizim dostumuz bu rayonun
yeganə yazıçısıdır, nə təhər olur, Bakı onu qəbul edir, amma sizin bu qəzet görməzliyə vurur?” deyib
cavab gözlədi. Şükür müəllim zəndlə mənə baxır
və nəsə fikirləşirdi. (Hə, bu adam
rayon icraiyyə komitəsinin sədrinin
– ispalkom Hürü xanımın əri idi və rayon qəzetində hamını, hətta arvadının başçılıq etdiyi sahələri belə tənqid
etməkdən çəkinmirdi. Onu da deyirdilər ki, ixtisasca fransız dili müəllimi olsa
da, rus, ingilis dillərini də bilirmiş. Hələ onu da bir az sonra öyrənəcəm ki,
atası Müsavat hökümətinə rəğbət bəslədiyinə görə repressiya olunub və sair.)
Kişi saatına baxıb “Vaxtdır, gedək Mehdiqulunun kababxanasına, görək başımıza nə iş gəlir” deyib ayağa
qalxdı.
Kababxanada mən o kişini əməllicə kəşf elədim – bu rayonda mənim adamsızlıqdan
boğulmağımın qarşısını alsa-alsa
bu Şükür müəllim alacaqdı. Yemək əsnasında o mənə təkcə bunu dedi: “ Cavan
oğlan, sən yazılarını mənim yanıma gətirəcəksən, yaxud poçtla göndərəcəksən.
Hansı mövzuda olur-olsun.”
Rayon qəzetinin qarşımdakı beton
hasarları o gündən uçub-dağıldı və yazılarım dalbadal çap olunmağa başladı.
(Müəllifin “Burda kişi var?” hekayələr kitabına ön söz kimi yazılmış “Şekspir
dövlət qulluqçusu olub?” essesindən parça.)
***
Yuxarıda
ŞÜKÜR müəllim haqqında söz açdım...
Bu
adam mənim Zəngilanda gördüyüm ən elitar adam idi. Xüsusi geyim tərzi, xüsusi
duruşu, yerişi və danışığı olan bu kişi bir gimnaziya timsalı idi. Yanında
otur, eşitdiklərin, gördüklərin bəsin olsun ki, gələcəyini qura biləsən...
“Kənd
həyatı” rayon qəzetində çıxan yazılarım haqqında tək bir söz demişdi:”Fərqli
üslubun var. Əsas odu ki, gözə kül üfürmürsən. Bağırmırsan. Sakitcə sözünü
deyirsən. Özü də düz sözü...”
O
özü də düz sözün bazı idi.
Rəhmətə
getməyini Ağdamda eşitdim. Axşam məktəbi direktorlarının (mən işlədiyim məktəbdə
həm də axşam məktəbinin qeyri-rəsmi direktoru sayılırdım) Ağdamdakı respublika
müşavirəsində o məşum xəbəri Zəngilan axşam məktəblərinin rəhbəri Heydərqulu Kərimov
verdi bizə. Müşavirədə çıxışımı necə başa vurduğumu bilmədim. Rayona qayıdanda
yol yoldaşlarım deyib-güləndə mənim könlümdən qara qanlar axırdı. Belə gözəl
bir dost itirmişdim!..
Elə
həmin günlərdə Şükür müəllimin xatirəsinə bir şeir həsr etdim. Təəssüf ki, o
şeirdən yalnız bircə bənd qalıb hafizəmdə:
...Ürəyimin
qanın udub yemişəm,
Yaxşı
adam, sənə allah demişəm,
Palıd,
vələs, ya da elə yemişən,
Min
il keçə quruyacaq, canım hey!!!
***
YAXŞI
ADAM*
Ötən əsrin 80-ci illərində
Zəngilanda çıxan “Kənd həyatı”
qəzetinin
redaktor müavini olmuş Şükür Şükürovun xatirəsinə
...Ürəyimin qanın udub yemişəm,
Yaxşı
adam, sənə allah demişəm,
Palıd,
vələs, ya da elə yemişən,
Min il keçə quruyacaq, canım hey!!!
Gözüm
açdım cəhalətin dəmində,
Anlayanlar
yas içində, qəmində,
Ağıl
özü məddahların çəmində,
Min
ildir ki, axar qanım, qanım hey!
Yaxşı
adam, duruşuna heyranam!
Adam
kimi yerişinə heyranam!
Nur
saçılan görüşünə heyaranam!
Min
il səni gözləmişəm, xanım hey!
Ölmə
“qardaş, düşmənlərin çoxalar”*,
Başımızı
duman alar, sis alar,
Elim
sənsiz geyinər düm qaralar,
Mincə
illik şöhrətim hey, şanım hey!
Özün
getdin, adın qaldı dillərdə,
Diri
ruhun əbədidir ellərdə,
Sən
yaşarsan hər aylarda, illərdə,
Min
il keçə, açılacaq donum hey!
1984-2026
--------------------------------------------------------------------------------
*Bu şeir müəllifin dostu Şükür müəllimin vəfatı
münasibəti ilə mərsiyə kimi 1984-cü ildə qələmə alınmışdır. Lakin şeirin ilk variantı
müəllifin bir sıra əlyazmaları ilə birgə
Zəngilanın Qaradərə kəndində - işğal zonasında qalmışdır. Yalnız həmin şeirdən
birinci bənd yazarın yaddaşında qaldığından çətinliklə olsa da, şeiri yenidən bərpa
etməyə cəhd etmişdir. Özünü şair hesab etməyən yazıçı A.Qaradərəli dostu və
xeyirxahı bildiyi Şükür müəllimə olan sevgi və ehtiramını həmin şeiri yenidən bərpası
ilə ifadə etmişdir.
*Misra Əhməd Cavadın “Ölmə, qardaş, ölmə, düşmən
çoxalar” misrasından qidalanmışdır.
Yorumlar
Yorum Gönder