AZAD QARADƏRƏLİ NƏMNAZİK KİTABIN YERİ (Şəxsi kitabxanamda baş verən dəyişikliklər barədə...)

 

                               AZAD QARADƏRƏLİ

 

                          NƏMNAZİK KİTABIN YERİ

 

                    (Şəxsi kitabxanamda baş verən dəyişikliklər barədə...)

 

 

            Adətimdir, ildə bir dəfə şəxsi kitabxanamı söküb-tökürəm, silirəm, yerlərini dəyişirəm; bu arada bəzi kitabları ilk dəfə görürmüş kimi təəccüblə əlimə alır, vərəqləyir, bəs etməsə, gündəlik baxdığım kitabların yanına qoyuram. (Əvvəllər ailə kitabxanası yazardım fəxrlə! Çünki ora həqiqətən ailə kitabxanası idi. Uşaqlarım, bizə qonaq gələnlər, məndən müsahibə-filan almağa gələnlər o kirabxananın içində fırın-fırın fırlanardılar. İndi isə kitabxanada tək qalmışam. Uşaqlarımın özlərinin pis-yaxşı kitabxanaları var evlərində, nəvələrim isə kitabdan cin dəmirdən qorxan kimi qorxurlar... Müsahibə-filan götürənlər isə...)

            Hə, mətləbdən uzaq düşdük. Yenə bu yay günündə kitabları laxlamadan tökmüşəm. Beş-altı kitab heyrətimi çəkib, amma bir az vərəqləyən kimi qaytarıb yerinə qoymuşam. Daha mənim təəccüblənən vaxtım da deyil axı...

            Bəs bu nədi? Nəmnazik, qaravış, üstündə də əcaib-qaraib şəkillər...

            Həəəəəə... Bildim... Nərmin Kamaldı bu. “Qadın ilk dəfə”...

            Köhnə tanışlar kimi baxışırıq. Bir vaxtlar bunlar da mənim kitabxanam kimi vurhavurlu idilər, ocaqları alatorandan yanardı...

            Nərmin Kamal ki var... Elə bax, bu kitabdakı bir şeir mənə “Ərizə” hekayəsini yazdırmadımı? Daha doğrusu, hekayəni yazmışdım, amma arxivimdə yatıb qalmışdı. Niyə? Ondan ki, orda-burda eşidirdim ki, haqqımda deyirlər ki, müəllim ağ eləyib, söyüş demir, tabu demir, hamısın doldurur hekayə-romanlarına... Mən də bu mübhəm “Ərizə”ni  qoymuşdum dəmə... Ki, hekayədə, ayıbolmasın aybaşı olmuş kolxoz sədri qadının  katibdən bir neçə günlüyə işə çıxmamaq barədə icazə almasına dair ərizəsindən bəhs olunurdu... Ki, elə bu dəm həmin bu nəmnazik kitab eyzən indiki kimi çıxdı qarşıma və həmin bu əcaib-qəraib hekayəni  arxivimdən çıxaracaq misralar dəydi gözümə:

 

            ...əlinizin altında işləyən qadınlar

               daha istəmirlər gizlətmək bəzi günlər

              sizə yazdıqları icazə ərizələrində 

              əsl səbəbi bəhanələrlə    

              Əmək Məcəlləsindəki

               üstüörtülü xəstəlik bəndləri kimi də deyil,

               onlar

              apaçıq

              yazmaq istəyirlər gözəlliklərini...

 

          Və o misralar oldu hekayənin epiqrafı...  

           Bilmirəm, nədənsə, şeirin əvvəlindəki  “Xahiş edirəm, inciməyin, cənab Ağayev” misraları ya mənim, ya da nəşriyyatın səhlənkarlığ(ımız)ından düşmüşdü...

            Hə, unutdum deməyi: bu  şeir o nəmnazik kitabda “Stakattolar” silsiləsindən idi və onda hələ təzə-təzə boy verən vikipediyadan öyrəndim ki, “stakatto” qırıq-qırıq, kəsik-kəsik musiqiyə deyilirmiş...

            Silsilənin ilk misrası buydu:

 

            Uşaqlar Ramstor mağazasında

            Pul satıldığına inanırlar...

 

            Babam demiş, pəh!

            Bu da ikinci şeirdəki ilk misralar:

 

            Deyirlər, narkotik belə itirib

            əvvəlki keyfiyyəti...

 

            Yenə pəh və yadıma “Günəş tutulan yerdə” romanımdakı  hər gün ucuz və geydirmə araq içən qəhrəmanımın başına gələn olay düşür: imkanlı ailədən olan gənc dostu onu zor-xoş varlı ailənin toyuna aparır və o, həmin toyda ən bahalı araqlardan içib zəhərlənir...

            Bu da o silsilənin beşincisinin ilk misraları:

 

            Axşam külək qalxdı

            adlarımızı

            mənasız əhvalatlarımızı

            allahdan arzularımızı

            yazdığımız çərpələngi apardı...

 

            İki dəfə pəh!

 

            ...Kitabı  əlimdə bir xeyli saxlayandan sonra bilmirəm hara qoyam. Yerinə qəti qoymayacam, bu, dəqiqdir. Orda qalsa, it-bata düşəcək. Təzə çıxan 14-cü cildimin qalaqlanmış cildlərinin yanına qoyum bəlkə? Yooox, bunları tezliklə kitabxanalara göndərməliyəm... Bəs onda...

            Həəəə...

            Kompüterimin arxası! Orda hər gün baxdığım qaralamalarım və bəzi oxuyacağım kitablar durur.

            Elə ora qoyub rahat nəhəs alıram...

            ...Yaxşı, bəs bu Nərmin Kamal xanım bu kitabdan sonra şeir kitabı yazıb?

            Romanını oxumuşam. Hekayələrini də ləzzətlə dadmışam...

            Bəs şeir?

            Bilmirəm, nə yazıq ki...

            Bir də elə bu nəmnazik kitab da bir şairin nə deyə biləcəyini rahatca deyibsə, daha göy üzünə daş atıb allahı acıqlandırmağın nə mənası?

            ...Hə, bir şey deyim, bu kitab söküntüsünü-töküntüsünü bitirək: Nərmin Kamal o müəlliflərdəndir ki, elə kitablarının üstündə rahatca Kamal da yaza bilər...

 

                                                                                                          25.07.2026.